Nie radzę sobie z samotnością.... 

Czuje się  jakoś tak bezsilna, słaba. 

Nienawidzę spadających łez uwydatniających moją słabość i kruchość...

"Kiedyś traktowałem ludzi dobrze. 

A teraz? Z wzajemnością."

Rocznica

Człowiek ledwo się obejrzy, a tu już rok razem zleciał... 

Wszelkich swoich przemyśleń ani uczuć nie będę tutaj wylewać, bo osoba najbliższa memu sercu wie o nich.
To był wspaniały rok...i chcę aby tych lat było nieskończenie wiele, jak najwięcej. Z Tobą, Marcin nawet na koniec świata :)

Tęsknię za tym, co zawsze niosły mi góry...

górskie szlaki, szum drzew i ostoja wokół...

Ostatnio czuję się taka przygaśnięta, gorsza, czuję swoją inność wokół,
ale jakoś nie odczuwam jej pozytywnie, jak wcześniej ewentualnie. Mam w sobie jakby niechęć, smutek, zamartwianie się wszystkim potrzebnym i niepotrzebnym,
a jednocześnie rozpaczliwą chęć zmiany. 

Nie potrafię nawet określić czego brakuje mi w sobie najbardziej,
tyle tego dostrzegam ostatnio...

Chcę być kochana, przez siebie także... 

cierpliwość, wewnętrzny spokój i mniej stresu - czyli to,
czego ostatnimi czasy brakuje mi najbardziej....

Nikt na świecie nie ma takiej kartki jak jaaa... <3

Już tyle razy to widziałam, ale za każdym razem rozwala mnie to równie mocno :D

Rysunki oczywiście z bloga boli.blog.pl  

"...rutynowy rzucić szlak
na balkonie spać
gdy noc ciepła jest
i trzymaj mnie za rękę gdy śpię
spać po prawej lubię mniej
a gdy będzie źle nie puść mnie.

Karmelowa skóra twoja
Porysował czas ramiona (...)"

Dam czas, będę cierpliwa... Wiele rozumiem i staram się rozumieć, staram się akceptować i tolerować. I wiem, że nie jestem idealna, ale takie mieszanie w głowie zaczyna mnie męczyć. Braki odpowiedzi napawają mnie niepewnością, niepewnym gruntem coraz bardziej.
A tak naprawdę nienawidzę wręcz niedomówień, niedopowiedzeń, ciągłej niepewności, braku odpowiedzi... ciągłego dawania czasu, lania cierpliwości.

Dlaczego jestem taką idiotką, która ciągle bierze momentami od razu na poważnie...?
Dlaczego ciągle tak bardzo mi na wszystkim zależy, mimo wyraźniejszego braku zainteresowania tematem, zdarzeniem, nie wiem.. momentami mną?
Może za bardzo "chcę by było wszystko dobrze"? Może powinnam odpuścić, dać wolną rękę na wszystko i patrzeć na to wszystko zawsze z boku, cierpliwie, przytakując? Może tak byłoby lepiej, łatwiej a ja nie strzępiłabym nerwów i ciągłych zmartwień o to co się z Tobą wewnętrznie dzieje, jak mogę pomóc, co zmienić, czy po prostu...czy chcesz dać sobie pomóc, lub chłonąć w "mój świat" bardziej, skoro masz tak często ochotę stać z boku, przyglądać się lub po prostu czuć się źle? Z innymi, ze mną?

...i nienawidzę dni bez wszelkich odpowiedzi.

 

Fantastycznie spędzone urodziny z moim Lubym w Łodzi... na Black Sabbath :)

A tymczasem, pod koniec egzaminów... UP THE IRONS!!!

...and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you
and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you.

Dziękuję Ci życie, lub Tobie Ty tam na górze... za człowieka, który kocha mnie zawsze, mimo wszystko... a którego tak czasem ranię...
Dziękuję za jego miłość, za cierpliwość.
Dziękuję, że zjawiłeś się na mojej drodze...że jesteś.

Dziś Dzień Matki, próbowałam dodzwonić się do mamy z życzeniami, a się okazało, że siedzi w szpitalu, ma podejrzenie złamania kostki i 4 do 6-ciu tygodni będzie przymusowo odpoczywać z nogą w gipsie...
W weekend przybędę czym prędzej, by pomóc jej ze wszystkim w domu i wokół.

Dziękuję, że jesteś, Mamo i za to co dla mnie robisz od zawsze.
Kocham Cię.

LOVE IS IN THE AIR

... i pół roku zleciało nam nawet nie wiedzieć kiedy.

Chcę być z Tobą, dzielić każdy dzień i noc, smutek i radość, szczęście i łzy...
Odnalazłam siebie w Tobie, sprawiłeś, że na nowo rozkwitłam. Dla Ciebie i siebie.
W pełni otworzyłam serce na Ciebie i nigdy nie będę tego żałować. Dziękuję Ci.

"Niby nic, ale wokół coś nie daje spać (...) niby nic, jednak w sercu ciągle czuję strach"

Bezsenności dzień czwarty.
Zaczyna działać mi to na nerwy... nie jestem do tego przyzwyczajona, czuję się totalnie wypruta, a i zdrowotnie nadal nie jest w pełni dobrze. W dodatku przez to wszystko mam ciągłe wahania nastrojów za które mam sama ochotę skopać sobie dupę...
Odległość też źle na mnie działa...
Najchętniej zniknęłabym wszystkim z oczu gdzieś na jakiś czas.

 

...nowy dzień może da mi szansę jeszcze raz.

Bo tylko z Tobą czuję pełny, wewnętrzny spokój...
Bądź, już zawsze.

 

 

"...bo tylko ty mnie tak unosisz
lekko nad ziemią w dzień i w nocy
mam ciało śmiałe i gorące
w zimie jest lato w nocy słońce"

 

Z tą, której uścisk koi :)

i po Pyrkonie...

...i znów cały rok czekania, nie mniej warto.
Mam nadzieję, że do następnego w końcu zmobilizuję się z cosplay'em.

Niektóre prelki genialne, inne śmiertelnie nudne. Na szczęście udało się zaliczyć dwie imprezy nocno-pyrkonowe (lata 80 i 90te i kiczparty), ogrom grania w planszówki i spotkać sporą ilość znajomych.
I mega mocno wkręciłam się w Munchkina!

Soon.... następny Polcon w Poznaniu - najpewniej też się na niego wybiorę :)

* * *
Rozmawiając wczoraj z moim TŻ...
"Ty też masz u siebie COMODO Antivirus, a że mało kto go używa i jest mało popularny...dlatego już na początku zwróciłaś moją uwagę." Ległam - nie mniej usłyszeć coś takiego od informatyka to chyba już COŚ ;)

Mam dwadzieścia dwa lata, jestem na dobrym półmetku robienia licencjatu a tak naprawdę prócz wiedzy teoretycznej (akurat z tego kierunku, który studiuję) nie mam nic... teraz znaleźć coś, gdzie dorwę coś darmowego z kursów graniczy z cudem, choć z głupią nadzieję dłuższy czas przeglądam wszelkie strony, zwłaszcza ngo i reszty... większość o ile  ogóle jest coś sensownego i/lub darmowego haczy o sporą ilość godzin do wyrobienia w tygodniu, gdzie mam zajęcia i nie mogę opuszczać ćwików... może pozostanie mi znów wolontariat, zbiorę pismo świadczące o przynależności i będę szukać jeszcze po szkoleniach dla wolontariuszy.
Momentami żałuję, że udałam się na studia dzienne, łatwiej byłoby dostać robotę niekoniecznie na umowę jednorazową, śmieciową jak to wcześniej głównie bywało. Cholernie mnie razi ta zależność finansowa na którą jestem skazana... chciałabym w znaczniejszy sposób odciążyć rodziców, zwłaszcza, że teraz nie jestem też na miejscu i nie mam jak im ciągle pomagać.

Muszę pomyśleć znacznie bardziej nad kierunkiem w który chcę uderzyć w moim zawodzie i na tym się skupić. Byłoby cudownie, gdyby była to socjoterapia, lub chociaż jakaś mała grupa terapeutyczna działająca gdzieś konkretnie. 

* * *

 

* * * 

Mam cudownego mężczyznę... nie wiem, nie mam pojęcia czym sobie na niego zasłużyłam.
Dba o mnie jak nikt inny, jest lekiem na całe zło i każdy ból. Zwłaszcza dziś.

Dziękuję za troskę i to, że przyjechałeś.

Ciągle się czuję taka za bardzo i nie dosyć jednocześnie...

Wiosenne przesilenie chyba nie oddziałuje na mnie najlepiej...

tak kochać tylko Ciebie...

 

Nigdy nie sądziłam, że będę z kimś tak szczęśliwa.

Ten spokój w sercach, którym się otaczamy. Ta radość w oczach, gdy Cię widzę...gdy mogę spędzać z Tobą wolne chwile, być dla Ciebie wsparciem w każdej sytuacji.

Zostań... najlepiej już na zawsze :)

Nie lękam się, nie lękam się

Kiedy szepczesz imię me...

Jest ciężko i trochę namnożyło się ostatnio problemów, na szczęście mając wsparcie
nie dostałam jeszcze na głowę i nie wybuchnęłam od nadmiaru negatywniejszych emocji.

 Z egzaminami jak na razie brnę do przodu, jednak ciężko mi się skupiać na tym,
co bieżące i nad tym, na czym powinnam.
Ciężko mi się skoncentrować, robię proste błędy i momentami czuję się bezradnie.

Czuję się tu jak intruz, czuję się tu tak obco, nieswojo...
 

Jeszcze tylko trochę..

Niektórzy ludzie czynią świat wyjątkowym tylko tym, że są.

Siłą woli zmieniaj świat i nie bądź jak przepowiednia, której nie da się zmienić...

Mam cudownego mężczyznę i mam ochotę wykrzyczeć to światu! :)

I nie piszę tego za sprawą otrzymania kwiatów, czyli tej kwestii namacalnej, materialnej.

Każdego dnia widzę jak na mnie patrzysz tymi orzechowymi ślepiami, czuję, 
że mnie kochasz i dostrzegam jak o mnie dbasz, pomagasz, martwisz się. 
Odczuwam całkowitą wzajemność z tego, co dla siebie mamy każdego dnia.

Wprost rozbrajającą rzeczą jest budzić się obok Ciebie chorą i na dzień dobry usłyszeć "Dzień Dobry, Promyczku", zwłaszcza, gdy wygląda się i czuje jak siedem nieszczęść.

I jeśli sam nie dostrzegasz tego, jaki jesteś to będę Ci to powtarzać do znudzenia, tak samo jak powtarzasz to mnie, gdy neguje w sobie w sobie wszystko dotyczącego mojej osoby.

To prawda, że największym lekarstwem na kompleksy kobiety 
jest kochający mężczyzna.

Dzięki Tobie każdego dnia wiem, że mogę więcej.

I tak też będzie... 

Zwycięzcy nigdy nie rezygnują,

rezygnujący nigdy nie zwyciężają.

nie dam rady? dam radę.

a jak nie dam? dam radę.

a jak się przewrócę? to się podniosę.

a jak się nie podniosę? to sobie poleżę...

...a teraz oświadczam ,że ruszam tyłek do roboty.
To nie sesja, to wojna.

Wojnę czas zacząć ;)

Mam w sobie teraz upragnione światło, którym mogę się dzielić. 

"Czułość którą gromadzę w sobie dla ciebie
niby skąpiec monety niby wieczność minuty
czułość którą niosę co wieczór
w porosłych nerwami ramionach
którą wypełniony zatrzymuję się przed progiem
i szukam słowa
i niby rzeźbiarz przed bryłą gliny
długo stoję przed drzwiami
to ja
To ja - mówię
 przyszedłem - mówię
chodź - mówię
i każdy gest wydaje mi się niepełny
każde słowo"