Bolało mnie, że o mnie zapomniała. Ale jeszcze bardziej bolało mnie to, że sprawiłem, że chciała o mnie zapomnieć. Zostawiłem ją na rozstaju dróg. Zupełnie zagubioną i ubrudzoną resztkami złudzeń, w które tak wierzyła. Wierzyła we mnie. A ja zdaje się byłem wtedy zbyt nierozsądny, żeby być dla niej kimś więcej niż iluzją. Z czasem zrozumiałem, że całą sytuację zinterpretowała tak, jakbym wbił jej nóż w serce i przekręcił. To dlatego z jej ust zamiast słodkiego śmiechu wylała się jak krew cała fala gorzkich słów. Wtedy nie rozumiałem. Dzisiaj wiem wszystko. Powinienem wziąć ją za rękę i przeprowadzić przez to co było dla niej niezrozumiałe. Powinienem być obok w te noce, kiedy płakała wewnątrz siebie z bezradności. Bo ona taka była, że nie potrafiła płakać łzami. Płakała w sercu. Powinienem być wtedy, chociażby po to żeby pogłaskać jej włosy. Ucałować czoło. Ale byłem tchórzem. Teraz muszę patrzeć jak ktoś inny obmywa jej rany i koi zmysły. Tworzy jej historię. A ona - ona mnie już nie chce. Nie chce nawet w swoich wspomnieniach. I to boli. Tak, że w duszy gasną wszystkie gwiazdy. Przecież wiem, że straciłem niebo.

- Aleksandra Steć

Grawitacji brak we śnie

Tylko ty i ja we śnie

I choć wiem, że ranek zmieni wszystko

Dalej chcę.

We mnie pożar słów wyśni

Do utraty tchu wyśni

We mnie iskra, która nie chce zgasnąć

Ogrzej się.

Płonie noc, gorący wiatr niesie mnie do góry

Mogę wciąż w upalnych snach z Tobą wpaść

W nieważkości stan.

Grawitacji brak we śnie

Hipnotyczny stan we śnie

Trochę lżej gdy wiem, że w swoim sercu

Wciąż nosisz mnie.

Jeśli kogoś kochasz puść go wolno.

Jeśli wróci - jest Twój. Jeśli nie - nigdy Twój nie był.