"Już czas ot­worzyć oczy i zas­ta­nowić się, czy nie bie­rzesz na swo­je bar­ki cudzych win. Postępując w ten sposób sta­jesz się ofiarą, wy­korzys­ty­waną przez sil­niej­szych. Zas­tanów się czy war­to po­nosić za ko­goś karę...


Nie każdy, kto jest w sto­sun­ku do nas miły, zasługu­je na to, aby naz­wać go przy­jacielem i poświęcać się w imię ta­kiej znajomości."

Toż to zwykły lęk rudą warstwą wżera się...

Ludzie budują czasem wokół siebie mur 

nie po to, aby trzymać innych z daleka

ale po to, żeby zobaczyć komu zależy na jego zburzeniu.

 Rok 2012... Oj, to był rok pełen zmian. 

Na całe szczęście większość z tych zmian była na plus, 

a nawet z tych nieprzyjemnych uważam, 

że udało się mi wynieść kilka cennych doświadczeń. 

Gdyby ktoś mi powiedział, że zobaczę na żywo 

Mashę z Arkony puknęłabym go w czoło. 

Gdyby ktoś powiedział mi, że zmienię kierunek studiów 

i będę jednak studiować na upragnionym kierunku 

i to w Poznaniu, wyśmiałabym go. 

Gdyby ktoś mi powiedział, że moja biblioteczka 

powiększy się o około 30 książek i wydam na nie 

większość swoich oszczędności powiedziałabym, że zwariował. 

A jeszcze gdyby ktoś mi powiedział, że skoczę na bungee 

(co było moim marzeniem) powiedziałabym, żeby mnie nie wkurzał. 

Postanowienia noworoczne, które zapodałam sobie 
w roku minionym w 80% spełniłam. 

Zdałam prawo jazdy, schudłam, zapisałam się do drużyny odtwórczej, uszyłam sobie strój wczesnosłowiański (kompletny), pozbyłam się starych ubrań, w większości wolnych chwil wręcz chłonęłam najróżniejsze książki, zawalczyłam o wymarzone studia i teraz jestem studentką pedagogiki, zaliczyłam trzy spontaniczne wyjazdy - do Bydgoszczy, Wrześni/Obłaczkowa i Gdańska. 

Cieszę się, że udało mi się zrealizować tak wiele.

W tym roku chciałabym pozbyć się jedynie swojej 

swoistej gruboskórności do mężczyzn, lodu w sercu... 

który bądź co bądź nadal jest. 

Chciałabym, by znalazł się jednak ktoś, 

kto mnie od tego uwolni i pozwoli mi otworzyć się na miłość.

 






 W Nowym Roku otrzymajcie to, 

co sami dawaliście w roku minionym ;

abyście mieli wokół siebie takich ludzi, 

jakimi sami jesteście.

Triss

Dziś odezwała się we mnie straszna kobieca natura...

I mimo, że jej nie znam, wiem, że nie powinnam 

i nie mam prawa, by ją oceniać... 

to jednak wewnętrznie postrzegam ją jako istną sukę, 

która odebrała mi niegdyś mojego faceta - wiedząc, 

że jest on w stałym związku...
...bardzo dziwne uczucie, sama momentalnie się za to karcę. 

Jednak jak na nią patrzę... to gdyby była taka możliwość 

to chyba jad wypływałby z moich oczu.
Czuję w sobie taką pustkę, sprawającą, 

że kompletnie nie czuje swojej wartości....

Przeszłość zawsze w jakimś sensie wpisuje się w teraźniejszość...

 

Triss...

"Zwykły poniedziałek. Za oknem tysiąc fikuśnych odcieni szarości. (...) a mimo to czuję się jak puzzle z fragmentem wodospadu pośród tysięcy elementów składających się na krajobraz z palmami. Marzę o kimś, kto zmiesza się ze mną, rozcieńczy samotność. 

Nie, nie cierpię na niedostatek kontaktów z ludźmi. Ludzie są. Mówią do mnie, a ja odwdzięczam się wielokrotnie złożonymi konstrukcjami wyrazów. Jednak dni takie jak ten potęgują wrażenie oddalenia. Człowiek to obce ciało, a słowa, które do mnie wypowiada, to paprochy spadające na błonę bębenkową, odbierane jako przykry szum. Uwięziona w twierdzy ciała nerwowo wypatruję przez judasze oczu kogoś, kto mnie rozpozna, zrozumie, przemówi w języku, który znam. To na takie momenty czyhają sekciarscy hycle. To tędy, przez tę wąziutką szczelinę, przeciska się podstępnie do serca nowa miłość, fałszywy przyjaciel, agent ubezpieczeniowy, sprzedawca rewelacyjnych noży.

Jestem tak głodna zrozumienia, opieki, że poprzeczne bruzdy na moim czole zdają się układać w napis "Welcome". Pomimo tej desperacji przy wejściu dokonuję ostrej selekcji, której właściwie nikt nie przechodzi pozytywnie, bom nieufna jak ślepiec wypuszczony samotnie na przechadzkę po obcym terenie.  
(...)" 

A w każdym oknie czaił się ból...

Strach nie pozwalał głośno o tym mówić

Strach nie pozwalał kochać się i śmiać

Strach nakazywał opuścić w dół oczy

Strach nakazywał cały czas się bać 

Jeszcze będzie przepięknie 

Jeszcze będzie normalnie

 

Ciągle bolało, że ciągle jest tak....