Ogień w głowie mam,
w sercu siwy dym.
Bóg opuścił mnie,
urwał mi się film
ja nie dobro narodowe,
ja pod skórą drzazga,
samo mięso duszy,
ja porno, ja miazga
ja czarny kot,
ja wściekły pies,
ja chwast i ja blizna,
i ja niechcianych słów
jedyna ojczyzna...

Tych co są teraz przy mnie, szanuję i cenię.

To ci, którzy przetrwali mimo wielu podłamań zaufania i nieporozumień.

Dla nich wszystko, za nich wszędzie. A resztę?

To tylko marne, drugoplanowe role, 
które pojawiają się w moim życiu, gdy czegoś chcą.

Ostatnio za bardzo rozważam swoje zapędy altruistyczne.

Jestem na studiach pedagogicznych, 
moim marzeniem jest pracować kiedyś w zawodzie. 

Problem w tym, że zachowania altruistyczne 
nie są w pełni akceptowane w pracy pedagoga. 

Zdecydowanie najbardziej wskazane przy dobrej pracy są zachowania pomocne (nie tracę, pomagam) i kooperacyjne (zarówno ja, jak i ktoś inny korzysta).

Jeśli nie nakieruję z czasem swoich zachowań grozi mi jeszcze niższe poczucie własnej wartości, za duża sztywność w działaniu, 

a mała elastyczność, wypalenie zawodowe...

Chyba zdecydowanie za dużo myślę nad tym, co we mnie dobre, a co złe.

Za dużo myślę, za dużo gadam - a czynię mało konkretów...

Poza tym muszę w końcu przestawić się z "próbowania". 

Czas DZIAŁAĆ, a nie próbować działać...

Mam nadzieję, że moje dzisiejsze łzy są oznaką oczyszczenia....

i że moje wahania nastrojów miną jak najszybciej, 

bo sama siebie mam serdecznie dość.

Triss

A gdy mnie sen zmorzy
zakradnij się
i pozbaw mnie twarzy
Powoli zedrzyj skórę
uwolnij mnie
od rysów tych przeklętych
A z gliny ulep mi kobiety prostej twarz
I nową daj tożsamość
nauczę się nauczę jej na pamięć
 

(...)

„I choćbyś się wyrzekała, że miłości w Tobie nie ma,
Twoje smutne oczy zawsze Cię zdradzą”