Mam w sobie teraz upragnione światło, którym mogę się dzielić. 

"Czułość którą gromadzę w sobie dla ciebie
niby skąpiec monety niby wieczność minuty
czułość którą niosę co wieczór
w porosłych nerwami ramionach
którą wypełniony zatrzymuję się przed progiem
i szukam słowa
i niby rzeźbiarz przed bryłą gliny
długo stoję przed drzwiami
to ja
To ja - mówię
 przyszedłem - mówię
chodź - mówię
i każdy gest wydaje mi się niepełny
każde słowo"

Oby te Świąteczne Dni stały się dla WSZYSTKICH czasem refleksji i zadumy 
połączonym z radością i szczęśliwością. Oby od tych świąt ludzie dla ludzi byli ludźmi :) 
a nie tylko bałwankami i ludźmi lodu i chłodu...

 

...my heart is full when you are by my side :)

Dobrze było pogodzić  się po latach, w końcu porozmawiać 
i puścić w niepamięć to, co było złe.

Widocznie ten "brak" - to byłaś Ty. 
Tyle lat byłyśmy sobie wsparciem, niemal jak siostry...
 potrzebowałam tego, by znów to się odrodziło. 
Mam nadzieję, że w pewnych kwestiach obie zmądrzałyśmy i teraz będzie tylko lepiej.  

Gdyby ktoś powiedział mi, że dostanę od jednej osoby 

tyle wsparcia, miłości, troski i namiętności - 

powiedziałabym mu, że oszalał. 

Sama nie dowierzam, że na mojej drodze pojawił się Marcin.
 Widocznie tak musiało być, a ja z takiego obrotu sprawy jestem zadowolona. 

Najwidoczniej dane nam było być razem. 

Chcę być dla Ciebie, również chcę być 
Twoim "rzeźbiarzem - Michałem Aniołem" (nawiązanie do listu).
Ja jako góra lodowa zniknęłam - stopniałam, 

otworzyłam się na nowo. 

To Ty sprawiasz, że będąc z Tobą dopiero wtedy łapię oddech, 
ulatniam problemy dnia codziennego, 

czuję się bezpiecznie.

Dziękuję, że jesteś.

Po raz pierwszy mogę w pełni powiedzieć, 

że jestem szczęśliwa :) 

Wygląda na to, że wiem gdzie znajdę się 

w dniu swoich urodzin! :)