"Niby nic, ale wokół coś nie daje spać (...) niby nic, jednak w sercu ciągle czuję strach"

Bezsenności dzień czwarty.
Zaczyna działać mi to na nerwy... nie jestem do tego przyzwyczajona, czuję się totalnie wypruta, a i zdrowotnie nadal nie jest w pełni dobrze. W dodatku przez to wszystko mam ciągłe wahania nastrojów za które mam sama ochotę skopać sobie dupę...
Odległość też źle na mnie działa...
Najchętniej zniknęłabym wszystkim z oczu gdzieś na jakiś czas.

 

...nowy dzień może da mi szansę jeszcze raz.

Bo tylko z Tobą czuję pełny, wewnętrzny spokój...
Bądź, już zawsze.

 

 

"...bo tylko ty mnie tak unosisz
lekko nad ziemią w dzień i w nocy
mam ciało śmiałe i gorące
w zimie jest lato w nocy słońce"

 

Z tą, której uścisk koi :)

i po Pyrkonie...

...i znów cały rok czekania, nie mniej warto.
Mam nadzieję, że do następnego w końcu zmobilizuję się z cosplay'em.

Niektóre prelki genialne, inne śmiertelnie nudne. Na szczęście udało się zaliczyć dwie imprezy nocno-pyrkonowe (lata 80 i 90te i kiczparty), ogrom grania w planszówki i spotkać sporą ilość znajomych.
I mega mocno wkręciłam się w Munchkina!

Soon.... następny Polcon w Poznaniu - najpewniej też się na niego wybiorę :)

* * *
Rozmawiając wczoraj z moim TŻ...
"Ty też masz u siebie COMODO Antivirus, a że mało kto go używa i jest mało popularny...dlatego już na początku zwróciłaś moją uwagę." Ległam - nie mniej usłyszeć coś takiego od informatyka to chyba już COŚ ;)

Mam dwadzieścia dwa lata, jestem na dobrym półmetku robienia licencjatu a tak naprawdę prócz wiedzy teoretycznej (akurat z tego kierunku, który studiuję) nie mam nic... teraz znaleźć coś, gdzie dorwę coś darmowego z kursów graniczy z cudem, choć z głupią nadzieję dłuższy czas przeglądam wszelkie strony, zwłaszcza ngo i reszty... większość o ile  ogóle jest coś sensownego i/lub darmowego haczy o sporą ilość godzin do wyrobienia w tygodniu, gdzie mam zajęcia i nie mogę opuszczać ćwików... może pozostanie mi znów wolontariat, zbiorę pismo świadczące o przynależności i będę szukać jeszcze po szkoleniach dla wolontariuszy.
Momentami żałuję, że udałam się na studia dzienne, łatwiej byłoby dostać robotę niekoniecznie na umowę jednorazową, śmieciową jak to wcześniej głównie bywało. Cholernie mnie razi ta zależność finansowa na którą jestem skazana... chciałabym w znaczniejszy sposób odciążyć rodziców, zwłaszcza, że teraz nie jestem też na miejscu i nie mam jak im ciągle pomagać.

Muszę pomyśleć znacznie bardziej nad kierunkiem w który chcę uderzyć w moim zawodzie i na tym się skupić. Byłoby cudownie, gdyby była to socjoterapia, lub chociaż jakaś mała grupa terapeutyczna działająca gdzieś konkretnie. 

* * *

 

* * * 

Mam cudownego mężczyznę... nie wiem, nie mam pojęcia czym sobie na niego zasłużyłam.
Dba o mnie jak nikt inny, jest lekiem na całe zło i każdy ból. Zwłaszcza dziś.

Dziękuję za troskę i to, że przyjechałeś.

Ciągle się czuję taka za bardzo i nie dosyć jednocześnie...

Wiosenne przesilenie chyba nie oddziałuje na mnie najlepiej...