Dam czas, będę cierpliwa... Wiele rozumiem i staram się rozumieć, staram się akceptować i tolerować. I wiem, że nie jestem idealna, ale takie mieszanie w głowie zaczyna mnie męczyć. Braki odpowiedzi napawają mnie niepewnością, niepewnym gruntem coraz bardziej.
A tak naprawdę nienawidzę wręcz niedomówień, niedopowiedzeń, ciągłej niepewności, braku odpowiedzi... ciągłego dawania czasu, lania cierpliwości.

Dlaczego jestem taką idiotką, która ciągle bierze momentami od razu na poważnie...?
Dlaczego ciągle tak bardzo mi na wszystkim zależy, mimo wyraźniejszego braku zainteresowania tematem, zdarzeniem, nie wiem.. momentami mną?
Może za bardzo "chcę by było wszystko dobrze"? Może powinnam odpuścić, dać wolną rękę na wszystko i patrzeć na to wszystko zawsze z boku, cierpliwie, przytakując? Może tak byłoby lepiej, łatwiej a ja nie strzępiłabym nerwów i ciągłych zmartwień o to co się z Tobą wewnętrznie dzieje, jak mogę pomóc, co zmienić, czy po prostu...czy chcesz dać sobie pomóc, lub chłonąć w "mój świat" bardziej, skoro masz tak często ochotę stać z boku, przyglądać się lub po prostu czuć się źle? Z innymi, ze mną?

...i nienawidzę dni bez wszelkich odpowiedzi.

 

Fantastycznie spędzone urodziny z moim Lubym w Łodzi... na Black Sabbath :)

A tymczasem, pod koniec egzaminów... UP THE IRONS!!!

...and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you
and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you.

Dziękuję Ci życie, lub Tobie Ty tam na górze... za człowieka, który kocha mnie zawsze, mimo wszystko... a którego tak czasem ranię...
Dziękuję za jego miłość, za cierpliwość.
Dziękuję, że zjawiłeś się na mojej drodze...że jesteś.

Dziś Dzień Matki, próbowałam dodzwonić się do mamy z życzeniami, a się okazało, że siedzi w szpitalu, ma podejrzenie złamania kostki i 4 do 6-ciu tygodni będzie przymusowo odpoczywać z nogą w gipsie...
W weekend przybędę czym prędzej, by pomóc jej ze wszystkim w domu i wokół.

Dziękuję, że jesteś, Mamo i za to co dla mnie robisz od zawsze.
Kocham Cię.

LOVE IS IN THE AIR

... i pół roku zleciało nam nawet nie wiedzieć kiedy.

Chcę być z Tobą, dzielić każdy dzień i noc, smutek i radość, szczęście i łzy...
Odnalazłam siebie w Tobie, sprawiłeś, że na nowo rozkwitłam. Dla Ciebie i siebie.
W pełni otworzyłam serce na Ciebie i nigdy nie będę tego żałować. Dziękuję Ci.

"Niby nic, ale wokół coś nie daje spać (...) niby nic, jednak w sercu ciągle czuję strach"

Bezsenności dzień czwarty.
Zaczyna działać mi to na nerwy... nie jestem do tego przyzwyczajona, czuję się totalnie wypruta, a i zdrowotnie nadal nie jest w pełni dobrze. W dodatku przez to wszystko mam ciągłe wahania nastrojów za które mam sama ochotę skopać sobie dupę...
Odległość też źle na mnie działa...
Najchętniej zniknęłabym wszystkim z oczu gdzieś na jakiś czas.

 

...nowy dzień może da mi szansę jeszcze raz.

Bo tylko z Tobą czuję pełny, wewnętrzny spokój...
Bądź, już zawsze.

 

 

"...bo tylko ty mnie tak unosisz
lekko nad ziemią w dzień i w nocy
mam ciało śmiałe i gorące
w zimie jest lato w nocy słońce"