Rocznica

Człowiek ledwo się obejrzy, a tu już rok razem zleciał... 

Wszelkich swoich przemyśleń ani uczuć nie będę tutaj wylewać, bo osoba najbliższa memu sercu wie o nich.
To był wspaniały rok...i chcę aby tych lat było nieskończenie wiele, jak najwięcej. Z Tobą, Marcin nawet na koniec świata :)

Tęsknię za tym, co zawsze niosły mi góry...

górskie szlaki, szum drzew i ostoja wokół...

Ostatnio czuję się taka przygaśnięta, gorsza, czuję swoją inność wokół,
ale jakoś nie odczuwam jej pozytywnie, jak wcześniej ewentualnie. Mam w sobie jakby niechęć, smutek, zamartwianie się wszystkim potrzebnym i niepotrzebnym,
a jednocześnie rozpaczliwą chęć zmiany. 

Nie potrafię nawet określić czego brakuje mi w sobie najbardziej,
tyle tego dostrzegam ostatnio...

Chcę być kochana, przez siebie także... 

cierpliwość, wewnętrzny spokój i mniej stresu - czyli to,
czego ostatnimi czasy brakuje mi najbardziej....

Nikt na świecie nie ma takiej kartki jak jaaa... <3

Już tyle razy to widziałam, ale za każdym razem rozwala mnie to równie mocno :D

Rysunki oczywiście z bloga boli.blog.pl  

"...rutynowy rzucić szlak
na balkonie spać
gdy noc ciepła jest
i trzymaj mnie za rękę gdy śpię
spać po prawej lubię mniej
a gdy będzie źle nie puść mnie.

Karmelowa skóra twoja
Porysował czas ramiona (...)"

Dam czas, będę cierpliwa... Wiele rozumiem i staram się rozumieć, staram się akceptować i tolerować. I wiem, że nie jestem idealna, ale takie mieszanie w głowie zaczyna mnie męczyć. Braki odpowiedzi napawają mnie niepewnością, niepewnym gruntem coraz bardziej.
A tak naprawdę nienawidzę wręcz niedomówień, niedopowiedzeń, ciągłej niepewności, braku odpowiedzi... ciągłego dawania czasu, lania cierpliwości.

Dlaczego jestem taką idiotką, która ciągle bierze momentami od razu na poważnie...?
Dlaczego ciągle tak bardzo mi na wszystkim zależy, mimo wyraźniejszego braku zainteresowania tematem, zdarzeniem, nie wiem.. momentami mną?
Może za bardzo "chcę by było wszystko dobrze"? Może powinnam odpuścić, dać wolną rękę na wszystko i patrzeć na to wszystko zawsze z boku, cierpliwie, przytakując? Może tak byłoby lepiej, łatwiej a ja nie strzępiłabym nerwów i ciągłych zmartwień o to co się z Tobą wewnętrznie dzieje, jak mogę pomóc, co zmienić, czy po prostu...czy chcesz dać sobie pomóc, lub chłonąć w "mój świat" bardziej, skoro masz tak często ochotę stać z boku, przyglądać się lub po prostu czuć się źle? Z innymi, ze mną?

...i nienawidzę dni bez wszelkich odpowiedzi.