Tych co są teraz przy mnie, szanuję i cenię.

To ci, którzy przetrwali mimo wielu podłamań zaufania i nieporozumień.

Dla nich wszystko, za nich wszędzie. A resztę?

To tylko marne, drugoplanowe role, 
które pojawiają się w moim życiu, gdy czegoś chcą.

Ostatnio za bardzo rozważam swoje zapędy altruistyczne.

Jestem na studiach pedagogicznych, 
moim marzeniem jest pracować kiedyś w zawodzie. 

Problem w tym, że zachowania altruistyczne 
nie są w pełni akceptowane w pracy pedagoga. 

Zdecydowanie najbardziej wskazane przy dobrej pracy są zachowania pomocne (nie tracę, pomagam) i kooperacyjne (zarówno ja, jak i ktoś inny korzysta).

Jeśli nie nakieruję z czasem swoich zachowań grozi mi jeszcze niższe poczucie własnej wartości, za duża sztywność w działaniu, 

a mała elastyczność, wypalenie zawodowe...

Chyba zdecydowanie za dużo myślę nad tym, co we mnie dobre, a co złe.

Za dużo myślę, za dużo gadam - a czynię mało konkretów...

Poza tym muszę w końcu przestawić się z "próbowania". 

Czas DZIAŁAĆ, a nie próbować działać...

Mam nadzieję, że moje dzisiejsze łzy są oznaką oczyszczenia....

i że moje wahania nastrojów miną jak najszybciej, 

bo sama siebie mam serdecznie dość.

Triss

A gdy mnie sen zmorzy
zakradnij się
i pozbaw mnie twarzy
Powoli zedrzyj skórę
uwolnij mnie
od rysów tych przeklętych
A z gliny ulep mi kobiety prostej twarz
I nową daj tożsamość
nauczę się nauczę jej na pamięć
 

(...)

„I choćbyś się wyrzekała, że miłości w Tobie nie ma,
Twoje smutne oczy zawsze Cię zdradzą” 

Pozostały jeszcze pieprzone poprawki...