Nikt na świecie nie ma takiej kartki jak jaaa... <3

Już tyle razy to widziałam, ale za każdym razem rozwala mnie to równie mocno :D

Rysunki oczywiście z bloga boli.blog.pl  

"...rutynowy rzucić szlak
na balkonie spać
gdy noc ciepła jest
i trzymaj mnie za rękę gdy śpię
spać po prawej lubię mniej
a gdy będzie źle nie puść mnie.

Karmelowa skóra twoja
Porysował czas ramiona (...)"

Dam czas, będę cierpliwa... Wiele rozumiem i staram się rozumieć, staram się akceptować i tolerować. I wiem, że nie jestem idealna, ale takie mieszanie w głowie zaczyna mnie męczyć. Braki odpowiedzi napawają mnie niepewnością, niepewnym gruntem coraz bardziej.
A tak naprawdę nienawidzę wręcz niedomówień, niedopowiedzeń, ciągłej niepewności, braku odpowiedzi... ciągłego dawania czasu, lania cierpliwości.

Dlaczego jestem taką idiotką, która ciągle bierze momentami od razu na poważnie...?
Dlaczego ciągle tak bardzo mi na wszystkim zależy, mimo wyraźniejszego braku zainteresowania tematem, zdarzeniem, nie wiem.. momentami mną?
Może za bardzo "chcę by było wszystko dobrze"? Może powinnam odpuścić, dać wolną rękę na wszystko i patrzeć na to wszystko zawsze z boku, cierpliwie, przytakując? Może tak byłoby lepiej, łatwiej a ja nie strzępiłabym nerwów i ciągłych zmartwień o to co się z Tobą wewnętrznie dzieje, jak mogę pomóc, co zmienić, czy po prostu...czy chcesz dać sobie pomóc, lub chłonąć w "mój świat" bardziej, skoro masz tak często ochotę stać z boku, przyglądać się lub po prostu czuć się źle? Z innymi, ze mną?

...i nienawidzę dni bez wszelkich odpowiedzi.

 

Fantastycznie spędzone urodziny z moim Lubym w Łodzi... na Black Sabbath :)

A tymczasem, pod koniec egzaminów... UP THE IRONS!!!

...and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you
and I love you, I want you, I want to talk to you
I wanna be with you.

Dziękuję Ci życie, lub Tobie Ty tam na górze... za człowieka, który kocha mnie zawsze, mimo wszystko... a którego tak czasem ranię...
Dziękuję za jego miłość, za cierpliwość.
Dziękuję, że zjawiłeś się na mojej drodze...że jesteś.

Dziś Dzień Matki, próbowałam dodzwonić się do mamy z życzeniami, a się okazało, że siedzi w szpitalu, ma podejrzenie złamania kostki i 4 do 6-ciu tygodni będzie przymusowo odpoczywać z nogą w gipsie...
W weekend przybędę czym prędzej, by pomóc jej ze wszystkim w domu i wokół.

Dziękuję, że jesteś, Mamo i za to co dla mnie robisz od zawsze.
Kocham Cię.