A we mnie samej wilki dwa

oblicze dobra, oblicze zła

walczą ze sobą nieustannie

wygrywa ten którego karmię... 

Pięknie jest żyć...

Poszukiwać samego siebie pośród marzeń i wyobrażeń własnych oraz innych, potykać się o własne słabości i powstawać za każdym razem prężniej i silniej... aż wreszcie kochać. 

Kochać tak pięknie i prawdziwie, by móc czasem smętnej rzeczywistości zajrzeć z uśmiechem w oczy. 

wiem już z kim chcę iść, gdy zabraknie sił, gdy zgubię sens...

...bo jestem ostatnio niegrzeczna i odpierdzielam maniane. 

„ Jeśli chcesz zmienić owoce, musisz najpierw zmienić korzenie. Jeśli chcesz zmienić to, co widać, musisz najpierw zmienić to, czego nie widać”

 T.Harv Eker

coś z cyklu "Rusz dupsko, K. ...

Gór mi trzeba, gór mi mało...

Rany jaką mam ochotę rzucić to wszystko i po prostu gdzieś wyjechać,
gdziekolwiek, przed siebie. Choć nie ukrywam najlepiej wizualizuję góry, jak zwykle z resztą.
Zaszyć się na kilka dni gdzieś, gdzie będę tylko w pełnej zgodzie z naturą, odpocznę, nabiorę energii, wiele przemyślę.

No ale... trzeba zacisnąć dupsko i działać. Obowiązki to obowiązki.

Wkroczyć w minimalizm.

Psychicznie dostaję już na łeb, od nawału wszelkich obowiązków, a zwłaszcza siedzenia

na mieszkaniu i nauki. Pozostały jeszcze dwie poprawki. Jutro i za tydzień. 

Po sesji będzie czas na chwilę odchamienia, pojechanie do domu rodzinnego, zobaczenie się 
z przyjaciółmi, których nie widziałam miesiące... 

Po sesji, po sesji... wtedy niby chce się wszystko, nawet i smoki zabijać.

I ja też coś sobie postanowiłam. W zasadzie to chcę się przede wszystkim odgracić życiowo. Za dużo wokół mnie bambetli, za wielki syndrom chomika we mnie siedzi i chcę się go ewidentnie pozbyć. Chcę coś sprzedać, wydać, wymienić się, oddać. Zaoszczędzić, przestać kupować tak wiele "na zapas", albo kilka różnych opcji. Chcę przestać w końcu chodzić ubrana tylko w najciemniejsze kolory i lubować się głownie w czarnym. Chcę zmienić nieco przestrzeń wokół siebie, by nadać jej większy ład, harmonię - i optyczne nie-zagracenie.
Bo to mnie przytłacza i odczuwam to dotkliwiej zwłaszcza już jakiś czas. 

Wypadałoby też ogarnąć w końcu swoje "wiedzowe", wszędzie latające kartki i zeszyty
z moimi rzeczami do wklejania. Rany, jak pomyślę ile tego to trochę przerażenie mnie ogarnia. No ale ile można wszystko odkładać?

I przede wszystkim chcę w końcu ruszyć dupę - przysłowiowo i dosłownie. Basen, codzienne spacery, trochę ćwiczeń. Od czytania na kompie wszelkich e-booków, opracowań mózg mi się zlansował, a już nie wspomnę właśnie o braku ruchu i najlepiej jakimś żarciu obok. Smutne.

Jednak ZMIENIĘ TO. Jeszcze troszkę, jeszcze moment... :)