Zaczynam powoli wewnętrznie krzyczeć, kipić wręcz.

Nie jestem w stanie dla każdego zrobić wszystkiego, jak tylko on to sobie w głowie ułoży. Nie śpię na pieniądzach, nie mam na wszystko czasu, ochoty, a przede wszystkim nienawidzę robić czegoś wbrew sobie, bądź na siłę.

Nie stanę na głowie i nie zrobię wszystkiego.

Niektórym jednostkom jak widzę bardzo ciężko to zrozumieć, przez co oczywiście zarzucają mi "mamtowdupie'mizm", czy zwykłą obojętność na wszystko. Kiedy tak nie jest...

...a ojciec znów zatoczył się do domu schlany niczym świnia....

Momentami mam wrażenie, że Poznań będzie dla mnie swoistą ucieczką od tutejszych problemów, chociaż wiem, że tam będę za to zamartwiać się stanem babci, martwic o mamę - bo w końcu na ojca liczyć nie można i to mnie wręcz przeraża: jak to będzie, kiedy teraz właśnie nie będzie ani mnie, ani Kamila?

* * * 

Ostatnio bardzo wiele rozmyślam nad samą sobą. 

Rozważam wszystko - charakter, podejście, wygląd, kompleksy, jakie mam normy społeczne, moralne - i jak to wszystko obrazuje na moje życie. Moja moralność i etyka momentami są chyba... radykalne. Co jest zwłaszcza straszne i dopiero teraz to dostrzegam. Momentami chyba narzucam sobie jakieś sztuczne kagańce, 

z którymi mi strasznie źle... 

Dostrzegam, że brakuje mi momentami większej szczerości 

i akceptacji rzeczywistości, tego co dzieje się wokół - 

bo przecież nie mam na to zbytniego wpływu i chcąc nie chcąc muszę do tego przywyknąć. 

Chyba właśnie niektóre rozmowy tak właśnie na mnie działają.

Ciekawe, czy znajomość moralista + amoralista ma w ogóle jakąś rację bytu? Niby są trzy wyjścia: normalna znajomość 

(gdzie amoralista udaje, że nim nie jest); względna obojętność wysłuchiwania swoich poglądów lub konflikty; 

bliższa sympatia = pojawienie się nowego amoralisty.

Mam dziś zdecydowanie za dużo myśli w głowie, 
za dużo obowiązków i zbierających się w oczach łez... 

Triss