Va'esse deireádh aep eigean.

Od jutra Poznań - co prawda miałam być tam już dziś, jednak choroba mnie rozłożyła przez cały weekend,
 jestem na etapie końcowym wyzdrowienia, 
więc wolałam poczekać do jutra.
Jestem pełna obaw i nadziei. Niby się nie denerwuję,
 jednak mam przeczucie, że będę tam wybitnie samotna 
(co z tego że mam tam znajomych), duże miasto mnie przytłoczy. A może jednak odnajdę w nim? Pozostawię za sobą wszystkie pilskie problemy, oraz wszelkie przykrości, 
które w ostatnich dniach mnie spotkały. 
Chciałabym, nawet bardzo...

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow...

Triss

Próba sprawienia mi przykrości udana. 

Skoro tak to wszystko widzisz i taki dalszy tok wybrałeś - 

Twój wybór. 

Nie wiem, czy była to w pełni racjonalna decyzja, czy nie - jednakże ją uszanuję.

I oczywiście słowem się nie odezwę, nie myśl sobie...

Widocznie byłam dla Ciebie ZA dobra, za dużo się przejmowałam...jak widać życie po raz kolejny musiało mnie za to kopnąć w dupę.

Żałuję, że mam w sobie tyle wrażliwości, empatii, nieśmiałości, 

tej "grzecznej" szczerości...momentami naprawdę chciałabym być sukowatą, skrajnie wredną jędzą.

Triss

Gdzie się podział uśmiech, który rozweselał wszystkich wokół? 

Gdzie ten silny charakter, który ze wszystkim sobie poradził? 

Zaczynam powoli wewnętrznie krzyczeć, kipić wręcz.

Nie jestem w stanie dla każdego zrobić wszystkiego, jak tylko on to sobie w głowie ułoży. Nie śpię na pieniądzach, nie mam na wszystko czasu, ochoty, a przede wszystkim nienawidzę robić czegoś wbrew sobie, bądź na siłę.

Nie stanę na głowie i nie zrobię wszystkiego.

Niektórym jednostkom jak widzę bardzo ciężko to zrozumieć, przez co oczywiście zarzucają mi "mamtowdupie'mizm", czy zwykłą obojętność na wszystko. Kiedy tak nie jest...

...a ojciec znów zatoczył się do domu schlany niczym świnia....

Momentami mam wrażenie, że Poznań będzie dla mnie swoistą ucieczką od tutejszych problemów, chociaż wiem, że tam będę za to zamartwiać się stanem babci, martwic o mamę - bo w końcu na ojca liczyć nie można i to mnie wręcz przeraża: jak to będzie, kiedy teraz właśnie nie będzie ani mnie, ani Kamila?

* * * 

Ostatnio bardzo wiele rozmyślam nad samą sobą. 

Rozważam wszystko - charakter, podejście, wygląd, kompleksy, jakie mam normy społeczne, moralne - i jak to wszystko obrazuje na moje życie. Moja moralność i etyka momentami są chyba... radykalne. Co jest zwłaszcza straszne i dopiero teraz to dostrzegam. Momentami chyba narzucam sobie jakieś sztuczne kagańce, 

z którymi mi strasznie źle... 

Dostrzegam, że brakuje mi momentami większej szczerości 

i akceptacji rzeczywistości, tego co dzieje się wokół - 

bo przecież nie mam na to zbytniego wpływu i chcąc nie chcąc muszę do tego przywyknąć. 

Chyba właśnie niektóre rozmowy tak właśnie na mnie działają.

Ciekawe, czy znajomość moralista + amoralista ma w ogóle jakąś rację bytu? Niby są trzy wyjścia: normalna znajomość 

(gdzie amoralista udaje, że nim nie jest); względna obojętność wysłuchiwania swoich poglądów lub konflikty; 

bliższa sympatia = pojawienie się nowego amoralisty.

Mam dziś zdecydowanie za dużo myśli w głowie, 
za dużo obowiązków i zbierających się w oczach łez... 

Triss

"Trudności życia są błogosławieństwem, gdyż przezwyciężanie ich oznacza zwycięstwo"

- Olga Małkowska

 

"The purpose of healing is not to be forever happy;
that is impossible.
The purpose of healing is to be awake.
And to live while you are alive instead of dying while you are alive.
Healing is about being broken and whole at the very same time."  

 

jest kilka takich miejsc

gdzie wczoraj nie istnieje

gdzie można wciąż

zachłysnąć się powietrzem

parę miejsc gdzie

nie czuję się ścigana

przez napisy na murach

Triss